Nakon deset godina aktivne prisutnosti na umetničkoj sceni Srbije i izlaganja u Italiji (Karpi, MO) decembar 2006. godine, Danilo Vuksanović ide ka svom novom ciklusu i ponovo teži da modifikuje svoj likovni rukopis. U međuvremenu je odlučio da revidira na drugačiji način svoj grafički i crtački opus, u meri koja je moguća i adekvatna za realizaciju. Naime, na poziv da izlaže u Vranju, odabrao je 25 grafika i crteža od 1996-2005. godine. Ove grafike i crteži nikada dosada nisu izlagani i u tom smislu predstavljaju jedan drugi mogući presek umetnikovog delovanja.
Na početku studija grafike Danilo Vuksanović je kao i ostali studenti radio prikaze enterijera da bi potom posle niza crteža nastalih u Crnoj Gori (Krnja Jela, Sinjajevina), svom prazavičaju, napustio klasične motive, školskog karaktera. Grafička tehnika koja je najviše odgovarala Vuksanovićevom senzibilitetu je bila litografija. Tehnika koja je najviše od svih poštovala crtež u njegovom izvornom obliku. U to vreme su nastale litografije asocijativnog planinskog pejzaža u oštrim grafičkim kontrastima.
Forme koje vidimo na ovim litografijama su ponekad toliko ohumanjene da nam se čini da je fantazmagorični svet planine tj, Crvene grede, spleta stena prošaranih pećinama, dodatno domaštan. Kao i na Vuksanovićevim crtežima u ovom periodu dominira nekoliko motiva koji se ponavljaju, a kroz proces rada neznatno i deformišu. Tada su nastale i nagrađene grafike na jugoslovenskoj izložbi portreta u Šapcu, 1998. godine Kršteni i Koliko još? Likovi na ovim listovima izvedeni su mahom iz portreta Vuksanovićevog dede Milutina Radulova koje je on posvećenički godinama iscrtavao na istom mestu, na 2000 metara nadmorske visine.
Tako, u vremenskom periodu od 1996-2001. godine Danilo Vuksanović svesno proživljava umetnički koncept Plavog jahača i nemačkih ekspresionista koji je zagovarao povratak prirodi i rad koji se rađa u saglasju sa njom. Zbog toga ali i zbog svoje temperamentne prirode crteži koji su rađeni u Krnjoj Jeli, naravno, imaju izrazit ekspresionistički izraz. Paralelno slikajući i crtajući, mladi umetnik ne povlači jasnu i određenu granicu između crteža i slike. Čitav ciklus zove se OBLIČJA. Crteži imaju elemente slike, ali čitava konstrukcija je otežalo-crtačka, po kojoj se prepoznaje tadašnja Vuksanovićeva grafičarska vokacija.
U to vreme kritika nalazi izvorište Vuksanovićevih radova u delu Petra Lubarde, koji je prvi dekomponovao crnogorski krš i od njega načinio svojevrstan likovni simbol.
Bilo kako bilo, na ovim crtežima nalaze se opori bojeni skladovi koji na krstolikim crtežima iz 1999. godine odlaze u domen gotove čiste apstrakcije. Zahvaljujući takvom, krstolikom formatu crteži se mogu i rotirati čime dobijaju dimenziju više. Na prethodno patiniran papir aplicirani su papiri obogaćeni različitim teksturama. Kolažirane partije nisu odmah primetne, već imaju za cilj da oplemene podlogu crteža.
Kasnije, za svoju magistarsku izložbu Vuksanović kao i na svojoj prvoj samostalnoj izložbi radi portrete. Ova serija crteža nazvana je OKO MOJE GLAVE. Autor se bavi pitanjem ljudske ličnosti, njene transformacije u savremenom svetu. Sa željom da razotkrije šta se krija iza naličja raznih profesionalnih maski, Vuksanović naglašava da se danas ljudi ukrivaju iza svojih zanimanja i da sistem globalizacije ima ideju da poništi bilo kakvu vrstu personaliteta. Crtajući političare, sveštenike, narkomane, pesnike i ostale bez suvišnih opisnih elemenata, on nastoji da prikaže ogoljenu individualnost današnjeg čoveka umorenog od stresno-kreditne invazije.
Značajno je napomenuti da je dosadašnje delo Danila Vuksanovića raznorodno i zato zanimljivo za ozbiljniju analizu. Ipak, svaki od ovih listova govori nam o tome kako se formirao samosvojan likovni izraz tokom deset godina vrednog i posvećenog rada.
