Italija, Gualtieri, Sala dei falegnami. Septembar 2008.

Srpski umetnik iz Novog Sada, Danilo Vuksanović u svojim najnovijim radovima bavi se univerzalnim simbolima poznatim u mnogim svetskim civilizacijama, gradeći pritom sliku pomoću nemušto ispisanih slova, u mimohodu prolaznosti. Simboli trougla, kruga i katkad krsta, transformišu se unutar polja koja su omedjena svojom strogom geometrijskom prirodom. U ciklusu crte?a i slika naslovljenog  Ravnica istine vidimo naniže okrenuti trougao, trougao u krugu i slične varijacije. Na šta nam ukazuju pomenuti simboli u ovakvoj, slikarskoj konstelaciji?

Naime, Vuksanović na nekoliko crteža i slika prikazuje simbol prvobitnog savršenstva - kruga koji je slika beskonačnosti i ukidanja prostora i vremena. Kao što označava ponavljanje, krug je tako i sazdan. Od umnoženih slovnih znakova, nečitko usmerenih u bezvremenost vaseljene.

Potom, u likovnu operaciju ulazi trougao, troguba priroda te vaseljene, prva geometrijska slika. Veći deo Vuksanovićevih slika i crteža su naviše okrenuti trouglovi koji simbolizuju život, plamen i svet duha. Prikazani gotovo uvek u zemljanim crvenkastim tonovima boje, naznačavaju kraljevski sjaj  sa ponekim eskursima u polje narandžaste i crne. Trougao, trojstvo ljubavi istine i mudrosti  islikan je  znacima ljudskog pečata-rukopisa koji prirodno stremi nagore sugerišući na vrh planine, koja je u pećinskoj simbolici- muški princip. Sa druge strane, naniže okrenuti trouglovi u plavo-zelenim slivovima pigmenta aludiraju na ženski princip, tačnije na vodu iz koje smo svi nastali, veliku majku roditeljku.

Svet prirode u kome se dogadjaju naše sudbine, Vuksanović oseća putem simbola iz najdaljih vremena - obličjem jednakokrakog krsta. Kao da je u ovom drvetu života Vuksanović prepoznao središte sveta, centar  arhetipskog čoveka. Čoveka koji se nije mnogo promenio za sve ove vekove.

Na tom slikarskom putu, Danilo Vuksanović nastoji da prepozna sebe i u tehnološkom smislu. Presuje voštanu hartiju preko koje hitrim potezima doprinosi celokupnom vizuelnom utisku. Pored ostalog, tu su bojeni nanosi peska i apliciranog bojenog papira. Njegova tehnika je mešovita i  strukturalno bogata, srasla sa patinom koju on teži da postigne. Takodje, pomoću linije-nerva koja je izuvijana gradi mnoštvo i tako koristi specifičan likovni element ukrojen u svaki crtež i  sliku. Logično, iz ovakve metode proizilaze i ćirilični zapisi, usamlljena slova-simboli od kojih on obrazuje kompozicije u kojima naleti tekstova iz raznoraznih pravaca oživljavaju tokove istorije napisanog i ispričanog.

Na kraju, kako bi sjedinio sve ove kockice arhetipskog mozaika iz dela Plutarhove misli o trouglu u krugu, autor uzima dve reči za naziv svoga ciklusa- RAVNICA  ISTINE.

*Trougao u krugu prikazuje ravan oblika sadržanu u krugu večnosti. "Površ omedjena ovim trouglom je zajedničko ognjište svih njih i zove se Ravnica istine, gde su spremljeni razum, oblici i obrasci svih stvari koje behu i koje imaju da budu, da se ne bi remetili; a okolo njih prebiva večnost, iz koje se, poput mlaza iz kladenca, vreme izliva na svetove".