Nije prvi put da se univerzalni simbol krsta objavljuje kao stožer likovnog sveta Danila Vuksanovića. Godine su prošle otkako je Vuksanović ukrstio horizontalnu i vertikalnu osu u mladalačkom, krstolikom ciklusu. Impulsivne predstave dvostrukog širenja, beskrajnog prostiranja u oba smera, tada su nam ispovedile tajnu Vuksanovićevog naloga: prevladavanja dvojstva i povratka primordijalnom bivstvu. Mesto ukrštanja horizontalne i vertikalne ose, govorilo je o samom središtu stvaralačkog bića. O privremenom dualitetu koje se reintegriše u Jedno.

Sada se na Vuksanovićevom krstu pojavljuje Spasitelj. Kao upečatljiva predstava koju je umetnik sačuvao u svom nedremanom oku, gledajući u portal jedne latinske crkve. Na Vuksanovićevom platnu, simbol hrišćanskog mita predstavljen je snagom ličnog, zavatrenog refleksa. Spasitelj je posrednik, individualna projekcija: u grubom i zgusnutom svetu, umetnik se često oseća razapetim i napuštenim. Dok ne vaskrsne u Jednom, on mora da podnese teško unutrašnje krvarenje. Zato je Hristova krv na Vuksanovićevom platnu lični, koliko i univerzalni arhetip.

Svako pravo iskupljenje dolazi iznutra. Raspeća Danila Vuksanovića odvažno nas podsećaju na čovekov poslednji zadatak: povratak samom sebi.